Τοπία στην ομίχλη...

Φθινοπώριασε!...και του χρόνου καλές διακοπές με υγεία και χαρά ...

Μεσούσης της κρίσης όλο και κάπου περάσαμε λίγες διακοπούλες, ε;;; Έτσι για να μη μας βρίσκουν οι κακοί τραπεζίτες! Έτσι για να ξεσκάσουμε, να ηρεμήσουμε, να μαυρίσουμε, να δούμε να μας δουν, να φλερτάρουμε, να σεληνιαστούμε με τις καλοκαιρινές πανσελήνους...όλα καλα! Τώρα φυσάει ψυχρό βοριαδάκι τα βραδυα, ο ουρανός συννεφιάζει όλο και πιο συχνά, άρχισε να μοσχοβολάει το χώμα υγρασία, βλέπουμε τις φωτογραφίες των διακοπών μας και αναπολούμε ήδη το καλοκαίρι...
Θα ξανάρθει, πάντα ξανάρχεται...με την ελπίδα να φωλιάζει μέσα μας, πως κάπως καλύτερα θα είναι το επόμενο καλοκαίρι, πως κάτι ίσως πιο συνταρακτικό θα συμβεί ή ακόμα πως ίσως κάνουμε την υπερβαση και τολμήσουμε για να νοιώσουμε ότι δεν είμαστε μόνο ένα ακόμα κορμί ξάπλα σε μια ασφυκτικά γεμάτη παραλία.
Κάποιες ιδέες λοιπόν...σκεφτείτε ότι εδώ που φτάσαμε, ευκολότερα και φτηνότερα πάμε στο Ντουμπάι και στην Ιαπωνία παρά από το Ηράκλειο στην Αθήνα! Μη σκεφτείτε το κόστος, σκεφτείτε τα όρια σας...

Υπέροχα είναι τα όνειρα...

Καλοκαιρινή δροσιά...

Απανθίσματα από περιοδικό του 1920. Συνοδεύονται από pin up girls των δεκαετιών '40, '50.

Ή ἀγάπη ἐστί πρᾶγμα ἀνέκφραστον, εἷς τόμος ἐν μιᾷ λέξει, εἶς ὠκεανός εἰς ἓν δάκρυ, εἷς άνεμοστρόβιλος εἰς ἓνα ἀναστεναγμόν.


Οί εἰς τά ἀποκλειστικῶς γήϊνα προσεκολλημένοι ὁμοιάζουν πρός τούς σκώληκας, οἱ ὁποῖοι συμφύρονται ἐσαεί τῷ βορβόρῳ, ἔνθα καί σήπονται οἰκτρῶς.


Εἰς τόν ἔρωτα ὁ χρόνος εἶναι στιγμή καί ἡ στιγμή εἷναι χρόνος.


Ἄνευ πείρας καί περισκέψεως μένει τις ἐν διηνεκεῖ νηπιότητι.


Εἷδον θαλασσῶν θυέλλας, εἷδον γυναικῶν τοιαύτας, καί ἐλυπήθην τούς ἐρῶντας πολύ πλέον ἤ τούς ναύτας.


Ἡ διηνεκής πάλη τῶν παθῶν κατά τοῦ λογικοῦ δέν μᾶς ἀφήνει οὐδεμίαν ἀνάπαυσιν.


Φαίνεται ὃτι ὑπάρχει εἰς μέν τόν ἐγκέφαλον τῶν γυναικῶν μία ἔλιξ ὀλιγωτέρα, εἰς δέ τήν καρδίαν των μία χορδή περισσοτέρα παρά εἰς τούς ἄνδρας.


Δέν πρέπει τις νά προσκομίσῃ μεθ’ἑαυτοῦ είς τό γῆρας τά ἐλαττώματα τῆς νεότητος, διότι τό γῆρας αύτό καθ’ἑαυτό ἔχει τάς ἀτελείας αὑτοῦ.


Ἡ φιλάρεσκος ὁμοιάζει τήν ὡραίαν θάλασσαν, ἐπιφάνεια ἀκτινοβολοῦσα, ἀντανακλῶσα τοῦ οὐρανοῦ τό μειδίαμα, ἀλλά κρύπτουσα άχανῆ πυθμένα, ὕπουλον ρεῦμα, θάνατον!


Ὅτε γίνεται ἡ ἐκλογή τῶν χειμερινῶν ἐνδυμάτων πρέπει νά ἔχετε ὑπ’ὅψιν τά ἐξῆς: Ὅταν ὕφασμα φέρῃ έπιγεγγραμένην τήν λέξιν μαλλί, ἐνίοτε περιέχει καί βαμβάκι. Ὅταν ὅμως ἔχει τάς λέξεις καθαρό μαλλί, τότε νά ἦσθε βέβαιος ὅτι ἔχει καί βαμβάκι!
/A.JPG">

Λιμάνι Χερσονήσου...κοσμικό θέρετρο ή πικρές αναμνήσεις;

Λιμάνι Χερσονήσου και λόφος Τηγάνι σε χάρτη του Marco Boschini.


Φωτογραφία των αρχών του 20ου αι.


Ο Ρωμαϊκός μώλος το 1955. Καταστράφηκε μετά την κατασκευή του νέου το 1968.

Αρνιόμουν επίμονα να πάω στο Λιμάνι Χερσονήσου τα τελευταία 8 χρόνια! Οι λόγοι πολλοί. Πιστεύω δικαιολογημένοι. Οι παλιοί παραθεριστές, οι κάτοικοι που δεν αλλοτριώθηκαν, οι παλιοί επισκέπτες, θυμούνται μια άλλη Χερσόνησο, μια περιοχή που είχε κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος, τόπος φυσικού κάλλους, ένα ψαράδικο γραφικό χωριουδάκι χωμένο μέσα στο φυσικό λιμανάκι του που προστάτευε ο λόφος "Τηγάνι", πλαισιωμένο από τους Ρωμαϊκούς μόλους, τα ενάλια αρχαία που φαίνονταν στα πεντακάθαρα νερά, τις εγκαταστάσεις της Παλαιοχριστιανικής Επισκοπής, τα ελάχιστα πετρόκτιστα σπιτάκια κατά μήκος της παραλίας. Πρωτοπήγαμε εκεί για παραθερισμό όταν ήμουν μόλις 7 χρόνων. Τότε, πριν το 1968, δεν υπήρχε ρεύμα, ούτε νερό. Μια βρύση μονο μπροστά στη μεγάλη εκκλησία της Παναγίας που μ' έστελνε η μάνα μου με το σταμνί να φέρνω νερό. Και από τότε μέχρι και πριν 8 χρόνια, κάθε χρονιά εκεί πηγαίναμε, εκεί μεγάλωσα, εκεί ερωτεύτηκα πρώτη φορά, εκεί έκλαψα, ζήλεψα, έμαθα κολύμπι, μίσησα τις ακρίδες και λάτρεψα τα τζιτζίκια, εκεί μεγάλωσα τα δικά μου παιδιά, δούλεψα για πολλά χρόνια ανασκάπτοντας τα επιχωμένα για αιώνες κατάλοιπα της αρχαίας Χερρονήσου.
Και σιγά σιγά έβλεπα το γραφικό αυτό χωριουδάκι να μεταλλάσσεται σε ένα απίστευτο ακαλαίσθητο φτηνοτουριστικό και κάποτε χυδαίο προορισμό τουριστών από κάθε γωνιά της γης. Τα γεμάτα με αρχαία πρανή της παραλίας, έγιναν φτηνιάρικες εξέδρες των εστιατορίων και των μπαρ...τα πετρόκτιστα σπιτάκια έγιναν ένα αλαλούμ οικοδομικό σύνολο από ενοικιαζόμενα δωμάτια, φτηνοτουριστομάγαζα και μπαρ της συμφοράς. Οι παραλίες έκλεισαν από τους επιτήδειους μεγαλοξενοδόχους, το λιμανάκι έγινε ένας κρανίου τόπος με μπετόν, η θάλασσα γέμισε κότερα και πολυτελή φουσκωτά σκάφη. Στα υπέροχα λιμανάκια της βορειοδυτικής πλευράς, έντυσαν τα χωμάτινα πρανή με τεράστιους τοίχους από μπετόν. Η θάλασσα βρώμισε αφού οι αξιότιμοι μεγαλοξενοδόχοι αποφάσισαν να αφαιρέσουν τις "πλακούρες", φυσικά φίλτρα, της θάλασσας για να εξασφαλίσουν άμμο για τους πελάτες τους.
Έτσι έφυγα. Μέχρι φέτος, που πήγα για λίγες μέρες. Το λιμανάκι μου γέμισε φύκια, οι παραλίες γέμισαν ομπρέλες, καρέκλες, πλανοδιους με ντόνατς και καρπούζια και αναψυκτικά. Το μόνο που δεν έχει αλλάξει είναι η μυρωδιά από το τσουρουφλισμένο από τον ήλιο και την αρμύρα χόρτο που φέρνει γλυκές αναμνήσεις, πικρές αναμνήσεις, νοσταλγία για ό,τι χάνεται χωρίς επιστροφή.

Πετρόκτιστα σπιτάκια, αρχές δεκαετίας 1980

Η παραλιακή οδός Αγίας Παρασκευής, 1981

Ο λόφος "Τηγάνι" με την εκκλησούλα της Αγίας Παρασκευής και ψαράδικες βαρκούλες, 1975

Η βόρεια παραλία όπως φαινόταν από το λόφο "Τηγάνι", πριν την κατασκευή του Creta Maris και των λοιπών ξενοδοχείων, 1970

Το Λιμάνι Χερσονήσου το 1968

Κάτω από το ξενοδοχείο Aldemar, πριν μπαζωθεί η θάλασσα για να λιάζονται οι πελάτες του άνετα! 1991

Τα λιμανάκια χωρίς φύκια, ομπρέλες κλπ...1991

Τα λιμανάκια και στο βάθος ο Άγιος Γεώργιος Ακρολιναδιώτης. Για να πάει τώρα κάποιος εκεί πρέπει να περάσει από τους "μπράβους" του Αγγελόπουλου!

Το λιμάνι πριν γεμισει μπετόν

Μια ζωή ποδήλατο...

1819...το πρώτο ποδήλατο κάνει την εμφάνισή του στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Από τότε έχει κυλίσει πολύ νερό στ' αυλάκι, τα σύγχρονα ποδήλατα καμιά σχέση δεν έχουν με εκείνα τα πρώτα, όμως πάντα θα είναι το πιο εύκολο, φτηνό, ασφαλές (υπό προϋποθέσεις!!!), υγιές μέσο μεταφοράς...














<«Με έχουν βρίσει και με έχουν πει γραφική»

Από το 1994, δηλαδή 16 χρόνια, κυκλοφορεί με το ποδήλατό της στην πόλη η αρχαιολόγος Λιάνα Σταρίδα η οποία έχει ακούσει πολλά και διάφορα όχι απαραίτητα κολακευτικά από οδηγούς Ι.Χ.

“Οταν άρχισα να χρησιμοποιώ το ποδήλατο, ήμουν κυριολεκτικά διακτυλοδεικτούμενη γιατί τότε, αλλά και πριν λίγα χρόνια, αυτή η εικόνα δεν ήταν συνηθισμένη.

Συχνά έβλεπα κόσμο να γελάει, με έχουν πει γραφική πολλές φορές και μʼ έχουν βρίσει αρκετές άλλες.

Αισθανόμουν μεγάλο θυμό όταν άκουγα τέτοια σχόλια και χαίρομαι τώρα που όλο και περισσότεροι άνθρωποι κυκλοφορούν με ποδήλατο.

Η Λιάνα Σταρίδα μιλώντας για τους λόγους που έχει επιλέξει το ποδήλατο, εξηγεί: “Με το ποδήλατο ασκείσαι και κάνεις καλό στην υγεία σου. Είναι οικολογικό μέσο μεταφοράς , ανέξοδο, γρήγορο και εύκολο στις μετακινήσεις, φυσικά και στο παρκάρισμα.

Δεν πηγαίνω μόνο στη δουλειά με το ποδήλατο, αλλά και στα μαγαζιά, στο σούπερ - μάρκετ κ.λπ.

Αν και καπνίστρια, τα καταφέρνω μια χαρά και πλέον ούτε που λαχανιάζω”.

Πηγή: Εφημερίδα Πατρίς>