χωρίς άλλα σχόλια...

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε συνηθίσει να υμνούμε το "μεγαλείο της φύσης". Έχουμε δεδομένη τη δύναμή της, την τελειότητά της και συνάμα το εφήμερό της. Τη θαυμάζουμε και όμως την απαξιώνουμε καταστρέφοντάς την. Δεν την χορταίνουμε αλλά ανεχόμαστε τον βιασμό της. Υποκλινόμαστε σ' αυτήν κι όμως της γυρίζουμε την πλατη. Απολαμβάνουμε τα αγαθά της θεωρώντας τα κτήμα μας. Αντικρύζουμε με δέος τα γεννήματά της, τις δύσεις και τις ανατολές, τις θάλασσες και τα βουνά, τα όσα κρυφά της ανακαλύπτουμε. Χαμογελάμε, ονειρευόμαστε, ταξιδεύουμε, με τις φωτογραφίες που κατακλύζουν τον κόσμο μας. Και θαυμάζουμε τη Ζωή που κυλάει από τη γέννηση μέχρι το θάνατο κάθε οργανικού πλάσματος. Χαμογελάμε με τα καμώματα του σκύλου μας ή της γάτας μας, βλέπουμε με συμπάθεια τα αρνάκια, τα γαϊδουράκια, τα χρυσόψαρα, τα πουλάκια και κάθε λογής ζωντανά που αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς μας.
Όμως...από το λεξιλόγιό μας ποτέ δεν λείπουν χαρακτηρισμοί που αναφέρονται σε ζωντανά και γεμάτα αισθήματα πλάσματα που είναι γεννήματα της φύσης.
Κτήνος...κτηνωδία...αποκτήνωση...κτηνώδης...

Γαϊδούρι...
Ύαινα...

Παχύδερμο...
Ζώον...
...ολόκληρη λίστα με τέτοια κοσμητικά θα μπορούσα να γράψω!
Και τα λέμε εμείς, οι άνθρωποι-αλαζόνες για να χαρακτηρίσουμε άλλους ανθρώπους-αλαζόνες, με  το αίσθημα ανωτερότητας απέναντι στα πλάσματα της φύσης που άδικα και καταχρηστικά μας κυριαρχεί.
Παραμερίζουμε το γεγονός ότι τα πλάσματα αυτά νοιώθουν, πονάνε, αγαπούν, γεννιώνται και πεθαίνουν, ακριβώς όπως εμείς.
Πόσες άραγε φορές έχουμε εστιάσει στο βλέμμα ενός ζώου που χαίρεται ή πενθεί; Πόσοι από εμάς έχουμε δει τον τρόμο, την απόγνωση, την αγάπη, την απελπισία, την αφοσίωση, την εμπιστοσύνη στα βλέμματά τους;;;
Καταδικάζουμε την κακοποίηση των ζώων καθισμένοι χαλαρά στην πολυθρόνα μας αγκαλιά με το καλομαθημένο σκυλάκι τσέπης.
Συμμετέχουμε σε ομάδες για τη διάσωση των ειδών που εξαφανίζονται, εκ του ασφαλούς στο σαλόνι μας...

Δεν επιχειρώ να το ρίξω στη φιλοσοφία...άλλωστε κι εγώ (κακομαθημένο) σκυλάκι τσέπης διαθέτω...

Μου έστειλαν με mail κάποια βιντεάκια...συνηθισμένο πράγμα! Ένα από αυτά με συγκλόνισε. Και μετά κι άλλο ένα με συγκίνησε, και το επόμενο με έκανε χαμογελάσω...και να σκεφτώ...και να ζηλέψω αυτούς τους ανθρώπους, να τους ζηλέψω κατάβαθα.

Είμαστε πολύ μικροί, πολύ λίγοι, πολύ κακοί, πολύ ψωνισμένοι, πολύ απ' όλα...δυστυχώς όμως δεν είμαστε όσο θα έπρεπε, Ζώα.

Σαν σήμερα...1960

The Flintstones




Οι Flintstones ήταν η πρώτη, και η μεγαλύτερης διάρκειας, κωμωδία κινουμένων σχεδίων. Η πρεμιέρα της στο ABC έγινε στις 30 Σεπτεμβρίου 1960 και απέκτησε αμέσως μεγάλη ακροαματικότητα. Παραγωγή της Hanna-Barbera (Bill Hanna και Joe Barbera), σχεδιάστηκαν ως ένα πρόγραμμα για όλη την οικογένεια.



Ο Φρεντ και η Βίλμα Flintstone και οι καλύτεροι φίλοι τους, Barney και Betty Rubble (χαλάσματα), έζησαν στην προϊστορική πόλη Bedrock, αντιμετωπίζοντας όμως τα προβλήματα της σύγχρονης εργασίας και ζωής. Οι Fred και Barney κυκλοφορούν με ένα όχημα με τροχούς από πέτρα. Οι ζωές τους περιστρέφονται γύρω από το σπίτι, τους φίλους τους, και δραστηριότητες αναψυχής: έναν κόσμο με drive-ins, μπόουλινγκ, και το "Water Buffalo" τους. Ένας δεινόσαυρος μωρό και μία τίγρης αντικαθιστούν το σκύλο και τη γάτα της οικογένειας.



Το 1962 και 1963, η Pebble (βότσαλο) και ο Bamm Bamm εμφανίζονται ως η κόρη και ο υιοθετημένος γιος των Flintstones και των Rubbles.
Εκτός του ότι ήταν η πρώτη σειρά κινουμένων σχεδίων στην τηλεόραση, οι Flintstones σε κάθε επεισόδιο είχαν μόνο μία ιστορία που κρατούσε μισή ώρα. Μέχρι τότε, τη δεκαετία του 1960, τα κινούμενα σχέδια ήταν γενικά μόνο λίγα λεπτά. Σε μια άλλη καινοτομία, η Hanna-Barbera έκαναν την παραγωγή των Flintstones με περιορισμένες τεχνικές animation. Αυτή η μέθοδος της δημιουργίας σχεδίων, σε συνδυασμό με μειωμένη και απλουστευμένη κίνηση του σώματος, κατέστησε δυνατή την παραγωγή των καρέ, πολύ φθηνότερα. Λόγω της μείωσης του κόστους και της μεγάλης αποδοχής των κινούμενων αυτών σχεδίων για παιδιά, η τεχνική αυτή γενικεύτηκε στην τηλεόραση κατά τη δεκαετία του 1960.
Οι Flintstones συνέβαλαν στο να θεωρηθεί η Hanna-Barbera Productions ως σημαντικό στούντιο κινουμένων σχεδίων στο Hollywood από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και οι μεγαλύτεροι παραγωγοί στον κόσμο ταινιών κινουμένων σχεδίων.
Οι Flintstones εξακολουθούν να εμφανίζονται μέχρι σήμερα σε διαφημίσεις για τα Pebbles’ cereals και άλλα gadgets και προϊόντα για παιδιά και φυσικά στην παιδική ζώνη της τηλεόρασης.

CAST (Φωνές)

Fred Flintstone ......................................... Alan Reed
Wilma Flintstone ............................. Jean Vander Pyl
Barney Rubbles .......................................... Mel Blanc
Betty Rubbles (1960-1964 )................... Bea Benaderet
Betty Rubbles (1964-1966 ).................... Gerry Johnson
Dino ο δεινόσαυρος ..................................... Mel Blanc
Pebbles (1963-1966) ........................ Jean Vander Pyl
Bamm Bamm (1963-1966 )..................... Don Messick

Κανένα κέφι σήμερα. Τρελλή, εξοργιστική, εκνευριστική, κουραστική και άγονη μέρα. Από τα χαράματα, καυγάδες, φωνές, καταγγελίες, αυθαιρεσίες, επίδειξη εξουσίας από ανίκανους καρεκλομανείς, παραλογισμός...ουφφφφφφφφφ!
Προσπαθώ να ξεφύγω. Αδύνατον! Ίσως ένα όμορφο τραγούδι βοηθήσει. Κι αυτα είναι υπέροχα τραγούδια. 1.17 ξημέρωμα σαββάτου...Μέρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου...ξέρεις άραγε πόσο πολύ σ' αγάπησα?



Πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δεν θα το μάθεις
απ' τη ζωη μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης
καθώς τα διαβατάρικα κι αγύριστα πουλιά

πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δεν θα το μάθεις

κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι εγώ πως θα ξανάρθεις
εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δεν θα το μάθεις
πως οι στιγμές που μου 'δοσες
αξίζουν μια ζωή

πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δεν θα το μάθεις...

Μέρες αδέσποτες...



Σαν και σένα μ' ένα κόμπο στο λαιμό
σε ώρες άσχετες ξεσπάω το θυμό
σαν κι εσένα στις πλατείες της σιωπής
τον ίσκιο μου τραβάω

Σαν κι εσένα διαμελίζομαι στο φως
μες σ' αυτό το πλαστικό το καθεστώς
και τη νύχτα στα κομμάτια μου γυρνώ
και τα ξανακολλάω

Μέρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου
μέρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου
σημαδεύουνε το μέλλον πετυχαίνουν το παρόν
και με στρίμωξαν σ' ατέλειωτο κρυφτό

Σαν κι εσένα το πρωί στην αγορά
ψάχνω ένα φτηνό ζευγάρι φτερά
μου πουλούν κάτι κλεμμένα τελικά
κι όμως επιμένω

Παίρνω φόρα και ζυγίζω τον καιρό
το κορμί μου στο κενό να εμπιστευτώ
και ξεχνάω πως κι αυτό τον ουρανό
τον έχουν πουλημένο

Μέρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου
μέρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου
σημαδεύουνε το μέλλον πετυχαίνουν το παρόν
και με στρίμωξαν σ' ατέλειωτο κρυφτό

Σμύρνη 1922

...σαν χθες, το 1922, η Σμύρνη κάηκε. Ο κόσμος αλαφιασμένος έπεφτε στη θάλασσα, πνίγονταν για να μη σφαγούν. Όσοι έζησαν στριμώχτηκαν στις βάρκες και πήραν το δρόμο χωρίς επιστροφή. Το σπίτι μου είναι στην περιοχή του τότε "κρατικού συνοικισμού" των προσφύγων. Μεγάλωσα με τους μικρασιάτες πρόσφυγες. Έμαθα πολλά, έζησα τις αναμνήσεις τους και τους εφιάλτες τους, τους είδα να πεθαίνουν ένας ένας χωρίς ποτέ πια να ξαναδούν τον τόπο που γεννήθηκαν.

Γράφτηκαν πολλά, πάρα πολλά για την Μικρασιατική καταστροφή, την πυρπόληση της Σμύρνης, τους πρόσφυγες, τους φταίχτες, τους θύτες και τα θύματα. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο...μόνο ένα "αντίο" στην κυρία Ελευθερία, στην κυρία Μελανθία, στον κύριο Σπύρο και τον αδελφό του τον Κώστα... σε όλους εκείνους που έζησαν πλάι μας και δεν μας άφησαν να ξεχάσουμε.

Καθόλου κέφια απόψε, τρελλός εκνευρισμός στο γραφείο, καυγάδες στις ανασκαφές..."ανάδρομος Ερμής" μου είπε κάποιος συνάδελφος...γιατί ρε Ερμάκο?? Εγώ πάντα σ 'αγαπούσα! :(
Να, άκου ένα τραγουδάκι...το άκουγα πριν μήνες, το ψιθυρίζω και μου κόλησε σήμερα...αραγε γιατί?

εκλογες...εκλογες...εκλογες...τα χαλια μας...ΖΗΤΩ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΜΑΣ...καιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι...Καλή Λευτεριά!

Τι δημαρχία, τι νομαρχια, τι βουλή, τι βρυξέλλες...αστα στο διαολο!

Νύχτα Σαββάτου...άπνοια, υγρασία και ζέστη. Κάθομαι στο γραφείο μου, καταμεσής της πόλης, αργοπίνοντας ένα τζιν κι ακούγοντας μουσική. Λίγο άκεφη ίσως και λίγο μελαγχολική. Λένε πως όταν αρχίσεις τις αναπολήσεις αρχίζεις να γερνάς...ισχύει άραγε? Κι όταν ανέκαθεν βυθιζόσουν στις αναπολήσεις, ανέκαθεν από γεράματα έπασχες? Μπα μπα! Απλά αναπλάθεις εικόνες, ανακαλείς συναισθήματα, αναζητάς στιγμές, λαχταράς αισθήσεις, γυρνάς και ξαναγυρνας στα μέρη που αγάπησες και που σου λείπουν και που στα έκλεψε ο χρόνος, τα βίασε η ρουτίνα, τα εξαφάνισαν οι συνθήκες αλλά ποτέ και τίποτα δεν θα τα σβήσουν από μέσα σου.


Γαλήνια θάλασσα, τόσο γαλήνια που ίσα ίσα ακούγεται το ανάλαφρο σύρσιμο του νερού στην άμμο. Διάφανη θάλασσα, τόσο διάφανη που διακρίνω το βυθό της στο φως του φεγγαριού. Καθαρός ουρανός, τόσο καθαρός που να, λίγο ν' απλώσω το χέρι θα τ αγγίξω τ' αστέρια. Ανάβω τσιγάρο και χαζεύω τη φλογίτσα, κόκκινο μέσα στο γκρι μπλε της νύχτας και της θάλασσας. Απλώνω το χέρι στην άμμο και την νοιώθω να γλυστράει και να ρέει μέσα στη χούφτα μου. Μακριά πολύ μακριά ακούγεται σαν συνεχής βοή η ζωή που τρέχει αντάμα με το αλκοόλ και τις τρελές αγκαλιές στα μπαρ και στους πεζόδρομους του χωριού εκείνου που εγώ γνώρισα πριν καν αποκτήσει ρεύμα, νερό και τηλέφωνο και πριν γεμίσει ξενοδοχεία "Μυρτώ", "Μπάμπης", "Αννούλα", "Ροδάνθη" κλπ εμπνευσμένα ενοικιαζόμενα. Η σκέψη τρέχει, κολυμπά, λυκνίζεται στο ήρεμο νερό. Στιγμές γεμάτες χαρά και τρέλα, στιγμές αλησμόνητες, στιγμές γλυκές και πικρές, στιγμές χαραγμένες ανεξίτηλα στην καρδιά μου, στη μνήμη, στο σώμα μου.
Σιγοτραγουδώ ένα παλιό τραγούδι, πολύ πολύ παλιό, ο πατέρας μου το τραγουδούσε κάθε που μ' έβλεπε να κλαίω, μικρό παιδί σαν ήμουνα,

Μοβόρο πάντοτε με λες
γιατί γελάω όταν κλαίς,
στο λέω τι συμβαίνει,
το κλάμα σ' ομορφαίνει.

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαίς,
το δάκρυ σαν διαμάντι αργοκυλάει.
Αγάπη μου, τι όμορφα που κλαίς.
Ακόμα λίγο κλάψε και σου πάει.

Ξανά σε πρόσεξα κι εχτές,
την ώρα π' άρχισες να κλαίς
και ήσουνα, βρε φως μου
η πι'όμορφη του κόσμου.

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαίς,
το δάκρυ σαν διαμάντι αργοκυλάει.
Αγάπη μου, τι όμορφα που κλαίς.
Ακόμα λίγο κλάψε και σου πάει.

Μοβόρο, μη με ξαναπείς
και την αλήθεια αν θες να δείς,
κοιτάξου στον καθρέφτη,
δεν θα με βγάλεις ψεύτη.

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαίς,
το δάκρυ σαν διαμάντι αργοκυλάει.
Αγάπη μου, τι όμορφα που κλαίς.
Ακόμα λίγο κλάψε και σου πάει.

Δεν το θέλω...ειλικρινά χωρίς να το θέλω βουρκώνουν τα μάτια τώρα εδώ, με το τσιγάρο στο χέρι και το τζιν δίπλα, καταμεσής της πόλης...

ένα ονειρικό τραγούδι από μια ονειρική ταινία για όνειρα γλυκά και φθινοπωρινές μέρες...00.12, 1 Σεπτεμβρίου...Καλό Mήνα :)

VII. Μαρία Πολυδούρη
Γεννήθηκε το 1902 στη Καλαμάτα όπου τέλειωσε το γυμνάσιο. Έχασε τους γονείς της νωρίς και βρέθηκε ολομόναχη με υγεία λεπτή κ’ ευαίσθητη. Ζητώντας εργασία κατόρθωσε να διοριστεί γραφέας στη Νομαρχία Μεσσηνίας, στην Καλαμάτα. Στα 1921, με την ελπίδα να πάρει δίπλωμα Νομικής, ήλθε στην Αθήνα με μετάθεση στη Νομαρχία Αττικοβοιωτίας όπου και γνωρίστηκε με το συνάδελφό της ποιητή Κ. Καρυωτάκη, με τον οποίο συνδέθηκε με φιλία. Φύση ευαίσθητη κ’ ερωτική, αλλά με κλονισμένο νευρικό σύστημα, από ορμή να δαμάσει τη ζωή, δόθηκε σε γλέντια και ξενύχτια, ερωτικές περιπέτειες και συγκινήσεις, και επιτάχυνε έτσι την εκδήλωση της φυματίωσης, που υπήρχε μέσα της από τα εφηβικά της χρόνια. Είχε δεσμούς φιλίας κι ερωτικούς, αλλά ο δεσμός της με τον Κ. Καρυωτάκη δεν φαίνεται να ήταν περισσότερο από μια συμπάθεια εκ μέρους του. Ούτε ήταν δυνατόν για τον Καρυωτάκη να δοθεί σε ερωτική περιπέτεια, απομονωμένος στον εαυτό του, χωρίς δυνατότητα διεξόδου. Στο τέλος του 1926 με λίγες οικονομίες έφυγε για το Παρίσι, όπου οι στερήσεις και η σπατάλη των δυνάμεών της της προκάλεσαν αιμοπτύσεις και μπήκε στο νοσοκομείο «Σαριτέ». Εκεί χειροτέρεψε η κατάστασή της μέσα σε λίγο διάστημα. Γύρισε στην Αθήνα το 1928 και κλείστηκε στο νοσοκομείο Σωτηρία.
Τον ίδιο χρόνο (1928) τύπωσε την πρώτη της συλλογή «Τρίλλιες που σβήνουν». Από το νοσοκομείο αλληλογραφούσε με τον Καρυωτάκη που βρισκόταν στην Πρέβεζα. Ήταν και οι δυο μελλοθάνατοι και το ήξεραν. Η αυτοκτονία του Καρυωτάκη τον Ιούλιο του 1928 την συγκλόνισε. Στα 1929 τύπωσε τη δεύτερη συλλογή της «Ηχώ στο χάος». Η κατάστασή της στο μεταξύ, είχε χειροτερέψει.
Πέθανε 28 χρονών τον Απρίλιο του 1930 στην κλινική Καρυοφύλη όπου είχε μεταφερθεί την τελευταία στιγμή.
Η ζωή κι η ποίησή της ήταν επηρεασμένη από την άτυχη σχέση της με τον Καρυωτάκη. Δεν έζησε αρκετά ώστε να ολοκληρώσει τη ποιητική της προσπάθεια. Οι στίχοι της είν' ατημέλητοι και τους διακρίνει μελαγχολία, ρέμβη και διάθεση για φυγή.
Ο Κώστας Παπαδάκης, ο Γιάννης Χονδρογιάννης, η Λιλή Ζωγράφου, που της έγραψε τη πιο εμπεριστατωμένη κι ολοκληρωμένη μονογραφία, αποδέχονται την εκδοχή πως αυτοκτόνησε μ' ενέσεις μορφίνης.»

Βασική Βιβλιοθήκη αρ. 29, Αθήνα 1959
Εισαγωγικό Σημείωμα Έλλης Αλεξίου στο βιβλίο "ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ: Ποιήματα", Εκδόσεις "Γ. Οικονόμου" Αθήνα 23-3-1981



Γιατί Μ' Αγάπησες...
Δε τραγουδώ, παρά γιατί μ' αγάπησες
στα περασμένα χρόνια
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δε τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σα κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στη ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.
Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν
με τη ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστικα το υπέρτατο
της ύπαρξης μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν.
Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.
Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες
και μου άπλωσες τα χέρια
κι είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα
-μια αγάπη πλέρια,
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.
Γιατί, μόνο για σέναν άρεσε
γι' αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου 'κεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα,
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη.
στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.
Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισ' η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτή αγάπη σου.
Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε, που βασίλεψες
κι έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.

Ακόμα σαββατόβραδο...δύο τραγούδια ολότελα άσχετα μεταξύ τους...ολότελα ίδια αίσθηση...αφιερωμένα στον Πέτρο που τα είχε στο repeat κάπου στην Καλλιθέα.


Καλή Κυριακή :)))))))))

Για κάποιο περίεργο και ανεξήγητο λόγο πάντα με είλκε το λεγόμενο "περιθώριο"...και τα καλά του και τα κακά του και οι ιδιόρρυθμοι κώδικές του και τα περίεργα έθιμά του. Αποφεύγω τα in στέκια και καταφεύγω σε ό,τι νομίζω πως θα με κάνει να νοιώσω ζωντανή και ελεύθερη, χωρίς κανόνες καλής συμπεριφοράς ή ματιές τριγύρω μπας και με κοιτούν αποδοκιμαστικά, πίνω και καπνίζω και τραγουδώ και χορεύω όσο και όποτε μου κάνει κέφι...μιλώ με ανθρώπους που έζησαν ζωή, ίσως δύσκολη, πικρή, όμως ζωή. Χωρίς βόλεμα σε άνετο καναπέ μπροστά σε θανάσιμα βαρετά θεάματα της τηλεόρασης, χωρίς την ανάγκη να αποδείξεις ότι είσαι Ο εκλεκτός, χωρίς να αναγκάζεσαι να απολογείσαι διαρκώς για τα πάντα.
Ξεκαθάριζα λοιπόν σήμερα τα χαρτιά μου. Πότε πότε με πιάνει αυτή η διαστροφή, αν σκεφτούμε ότι τα χαρτιά μου είναι ένα απύθμενο χάος! Κάπου κρυμένο βρήκα ένα χειρόγραφο παλιό, ταλαιπωρημένο, μισοσκισμένο, ξεχασμένο. Το είχα πάρει στα κλεφτά από την Αλκμήνη, μια ιδιοκτήτρια κάποιου περιθωριακού μπαρ στην Αθήνα. Κάποτε σύχναζα εκεί, τότε που δεν σκεφτόμουν κινδύνους ούτε ακολουθούσα κανόνες ούτε λογάριαζα συνέπειες..μόνο έψαχνα εμπειρίες και να μάθω πώς ζει ο πραγματικός κόσμος, όχι η μικροαστική βαρετή συνεχής φθορά ή οι ελεγχόμενοι κώδικες ηθικής από τη μαμά και το μπαμπά...
Η Αλκμήνη ήταν αυτό που λέμε "πουτάνα", ήταν ωστόσο μια βαθιά πληγωμένη καρδιά, ένας γνήσιος άνθρπωπος, μια μεγάλη ψυχή.
Απλά αντιγράφω το δικό της χειρόγραφο και το συνοδεύω με ένα αγαπημένο μου τραγούδι..τα συμπεράσματα, τα σχόλια και τις όποιες απόψεις, τις αφήνω σε σας...



"Αλκμήνη! Χαχαχαχαχαχα!
Μαρία με λένε κανονικά, το Αλκμήνη ακούγεται πιο ωραία, πιο χαριτωμένο ίσως νάναι...
Μαρία λοιπόν που? ούτε στη γη ούτε κάτω από τη γη
Χμ το βρήκα. Στη θάλασσα! στη νωχελική κίνηση του βυθού. Και κάπου αλλού. Στη επιφάνεια της θάλασσας όταν έχει κύματα και ακούς τους ήχους τους και χάνεσαι.
Μέσα μας, μέσα μου? Ας γελάσω ξανά, τι κακό να μου κάνει? Τόσες χιλιάδες φορές έχω γελάσει, μια ακόμα δεν αλλάζει τίποτα.
Είμαι χαζή ε? Ναι, ναι, εντελώς μα εντελώς χαζή. Τόσο πολύ χαζή που καταντώ υπέροχη. Σιγά το δύσκολο πράγμα να είσαι υπέροχη! βάφεσαι σαν πουτάνα, ντύνεσαι σαν ξέκωλο και γελάς σαν ηλίθια σε όποιον σου λέει μαλακίες, άρα υπέροχη. Το δύσκολο είναι να είσαι σκύλα και να γουστάρεις και να σε γουστάρουν έτσι. Τι να τις κάνουν οι άντρες τις χαριτωμενούλες? ¨αντε κανα δυο ξεπέτες και μετά "μμμ! θα τα πούμε".
Εντάξει λοιπόν μαρία μου, πάρτο χαμπάρι. Δεν θα γίνεις ποτέ η μοιραία γυναίκα κανενός, ηλίθια. Έτσι είναι η ζωή και εσύ άει γαμήσου, Αμήν.
Ένα σακκί γεμάτο "σ αγαπώ" που μαραίνονται. Ένα σακκί πατάτες θάταν πιο χρήσιμο, θα έβγαζαν καμια ρίζα, θα πρασίνιζαν και στο φινάλε θα τις τρώγαμε τηγανητές.
Τόσα μαραμένα " σ αγαπώ" που κρατώ μέσα μου. χαράς το θησαυρό!
Τι να τα κάνω τώρα?
Να τα πετάξω? κρίμα στο χρόνο που έχασα να τα μαζεύω
Να κρατήσω τα πιο φρέσκα? χμ! κι αυτά θα μαραθούν
Να τα χαρίσω? κανείς δεν τα θέλει από δεύτερο χέρι
Να τα αγνοήσω? Σιγά μην το κάνεις ρε μαλάκω!
Να μαραθώ μαζί τους? Αμ δε!
Συμπέρασμα! Άντε βρες άκρη!
Βαρέθηκα να σκέφτομαι.
Κουράστηκα να κλαίω.
Δε γαμιέται!"

Πώς να μη συγκινηθεί και ο πιο αδιάφορος άνθρωπος...πώς να μη σκεφτεί ότι εμείς, τα σκεπτόμενα όντα είμαστε τα πιο άγρια και αχάριστα θηρία?

βραδυ σαββάτου...

έξη κόκκινα, ένα μπλε, ένας θρύλος, δυο τραγούδια...όνειρα...

...και επειδή δεν επιτρέπεται να πηγαίνουμε για ύπνο με κακές σκέψεις, ένα πολύ ωραίο τραγούδι για καληνύχτα ;)

Τα νεύρα μου! Τελικά είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως σε ό,τι έχει σχέση με τους υπολογιστές, 3 ώρες παιδεύομαι να διορθώσω την playlist μου!!!!!!
Τα 'κανα μπάχαλο, εκνευρίστηκα, έκανα 300 φορές επανεκκίνηση, έβρισα 300000 φορές τη χαζομαρα μου, διαολόστειλα 3000000000 φορές τον Bill Gates και τις εφευρέσεις του και στο τέλος εκτονώθηκα με το youtube...









...και η αποθέωση!!!! Ακούστε το με τα ηχεία σας στο φουλ! αααααααααααααααααααχ! ηρέμησα, είναι 2.08 γλυκια νύχτα και πάω να κοιμηθώζζζζζζζζζΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖζζζζζζζζζζΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖζζζζζζζζζζ!!!

Χωρίς λόγια...



Όνειρα γλυκά.

Πάντα...για πάντα...SUMMERTIME

BILLIE HOLIDAY


ELLA FITZGERALD


JANIS JOPLIN

Αύγουστος!

Καλό μας μήνα λοιπόν! Ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού...τρύγος, ζέστες, μελτέμια, η κοίμηση της θεοτόκου, η μεγάλη πανσέληνος! και πάνω απ 'όλα...τα μπάνια του Λαού! Ξεχάστε γρίππες, αφραγκίες, πολιτικές μ.....ες, προσέχετε τα τσιγάρα σας (δεν θέλουμε άλλο 2007), έχετε το νου σας για τυχόν εμπρηστές - οικοπεδοφάγους και βαράτε τους στο ψαχνό, ξεχάστε τις θανατηφόρα βαρετές επαναλήψεις των ελληνικών τε και ξένων σειρών στην intellectual τηλεόρασή μας, πάρτε τις θάλασσες καιιιιιιιιι καλές βουτιές παιδιά! :)))

Πολύ ζέστη απόψε...μια νότα δροσιάς με κλασσική τζαζ της Νέας Ορλεάνης και με το απίστευτο ταλέντο του Walt Disney και φυσικά του Carl Barks...
Ελάτε να χορέψουμε quickstep με πολύ γέλιο, πολύ κέφι, πολύ ζωντάνια! :)))



Είμαι απόλυτη fan του Mr. Duck!

Χρυσοπράσινο φύλλο...


Πήγα πρώτη φορά το 2001. Νύχτα έφτασα στη Λευκωσία, είδα μόνο μια σύγχρονη ολόφωτη καθαρή πόλη. Τόσα είχα ακούσει, τόσα πολλά μας έλεγαν, ξέραμε την ιστορία δήθεν...κανείς όμως δεν μας είχε προετοιμάσει για το πρωϊνο ξύπνημα με θέα την τεράστια τούρκικη σημαία στο πρόσωπο του Πενταδάχτυλου. Κανείς δεν μας είχε προετοιμάσει για τους ακροβολισμένους πάνω στα βενετσιάνικα τείχη της κατεχόμενης πόλης, Τούρκους έποικους. Κανείς δεν μας είχε προτετοιμάσει για ν'αντικρύσουμε τα δέντρα στην πλατεία Ελευθερίας, γεμάτα λευκές κορδέλλες για τους αγνοούμενους, ούτε για τα συρματοπλέγματα, ούτε για τα φυλάκια, ούτε για τα ερειπωμένα και διάτρητα από τις σφαίρες κτίρια της παλιάς πόλης.


Αγάπησα την Κύπρο. Έγινε δεύτερη πατρίδα μου, άλλωστε μοιάζει τόσο πολύ με την Κρήτη μου.






Όμως, πολλές φορές από τότε, ντράπηκα που είμαι ελληνίδα. Ντράπηκα γιατί δεν περιμένουν τίποτα απο μας. Και σε κάθε περίπτωση, δεν περιμένουν δεύτερη προδοσία! Κάποτε κάποιος μου ειπε..."θα πεθάνουμε πολεμώντας, τι έχουμε να χάσουμε που δεν έχουμε χάσει? μπροστά μας οι Τούρκοι και πίσω μας η θάλασσα κι εμείς μόνοι".
Πέρασαν 35 χρόνια, άλλη γενιά μεγαλώνει τώρα εκεί, μια νέα γενιά που γνωρίζει, γιατί οι παλιές θυμούνται, νοσταλγούν κι ακόμα αγωνιούν για τους χαμένους αγαπημένους τους.
Περπατώντας στη νέα πόλη, κάποιες στιγμές ξεχνάς ότι ειναι ετοιμοπόλεμη.
Μέχρι να στρέψεις το βλέμμα στην τούρκικη σημαία ή μέχρι να περπατήσεις μέχρι την πράσινη γραμμή.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΔΕΝ ΣΑΣ ΞΕΧΝΑΜΕ...