το είδα σήμερα στα mails μου...από το http://www.e-poema.eu...το περνάω εδώ, όχι μόνο επειδή μ'αρέσει ο Μπουκόφσκι και γενικά όλο το κίνημα των beat...αλλά επειδή το βρίσκω σοφό και επίσης, επειδή πιστεύω ότι θα πρέπει να το διαβάσουν πάρα πολλοί επίδοξοι, ματαιόδοξοι, φιλόδοξοι και όλα τα εις...-οδοξοι "συγγραφείς"...

Charles Bukowsky


Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας

αν δεν βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων,
μην το κάνεις.
αν δεν έρθει απρόσκλητο
απ' την καρδιά
κι απ' το μυαλό
κι από το στόμα
κι από τα σωθικά σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι μπρος στην οθόνη
του υπολογιστή σου
και την κοιτάζεις με τις ώρες
και γέρνεις σαν καμπούρης
πάνω από τη γραφομηχανή σου,
γυρεύοντας με κόπο
τις λέξεις που δεν έρχονται,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις για τα λεφτά
ή
για τη δόξα,
άσ' το καλύτερα.
αν το κάνεις
γιατί νομίζεις πως θα ρίξεις
γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι εκεί πέρα
και γράφεις
τα ίδια και τα ίδια,
μην το κάνεις.
αν ζορίζεσαι
όταν σκέφτεσαι να το κάνεις,
τότε να μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις
όπως κάποιος άλλος,
ξέχνα το.
άσ' το καλύτερα.
αν μπορείς να περιμένεις
να βγει από μέσα σου
μουγκρίζοντας,
τότε περίμενε υπομονετικά.
Κι αν δεν βγει μ' έναν βαθύ βρυχηθμό,
κάνε κάτι άλλο.
αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις
στη γυναίκα,
στην γκόμενα
στον γκόμενο,
στους γονείς σου
ή σε οποιονδήποτε άλλο,
δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας.
μη γίνεις σαν όλους αυτούς τους γραφιάδες,
μη γίνεις σαν τόσους και τόσους
που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,
μη γίνεις γελοίος, πληκτικός,
φαντασμένος, μην αφήσεις
την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.
οι βιβλιοθήκες του κόσμου
έχουν τρελαθεί
στο χασμουρητό
με το σινάφι σου.
μην προστεθείς κι εσύ σ' αυτούς.
μην το κάνεις.
αν δεν πετάγεται απ' την ψυχή σου
σαν πύραυλος,
άσ' το καλύτερα.
κάν' το μονάχα όταν νιώσεις
πως αν δεν το κάνεις
θα τρελαθείς,
θ' αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις.
αλλιώς, μην το κάνεις.
αν δεν νιώσεις πως ο ήλιος
σου καίει μέσα σου
τα σπλάχνα,
μην το κάνεις.
όταν στ' αλήθεια έρθει η ώρα,
κι αν έχεις το χάρισμα,
θα γίνει
από μόνο του
και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει ή να σβήσει.
άλλος τρόπος δεν υπάρχει. δεν υπάρχει.
δεν υπήρξε ποτέ.

Ποίημα από την έκδοση ""Charles Bukowski, να περιφέρεσαι στην τρέλα",
εκδόσεις Ηλέκτρα, μτφρ.: Σώτη Τριανταφύλλου, & (.poema..) τ.2

...και επειδή κάποιοι (ξέρουν αυτοί, χεχε :ΡΡΡ) λένε ότι είμαι μελαγχολική, τους τη βγαίνω απ' τ' αριστερά... μουααααααααααααααααααααααααααατς!!!!!

Παρασκευή ώρα 11.43...στο γραφείο μου :( βρέχει του σκοτωμού, αστράφτει, βροντάει, μια σκοτεινιά εντελώς χάλια...μια όμορφη φωτογραφία μας σώζει για να ανέβει η διάθεση (οχι για δουλεια πάντως!)

(συγχαρητήρια από μένα στον φωτογράφο alexiuss)

Γκρρρρρρρρρρρρρρρρ!!!!!

ΚΙ ΟΧΙ ΤΙΠΟΤ' ΑΛΛΟ, ΜΑΣ ΑΝΑΚΑΛΕΣΑΝ ΤΙΣ ΑΔΕΙΕΣ!

εκλογες...εκλογες...εκλογες...τα χαλια μας...ΖΗΤΩ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΜΑΣ...καιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι...Καλή Λευτεριά!

Τι δημαρχία, τι νομαρχια, τι βουλή, τι βρυξέλλες...αστα στο διαολο!

Μόλις τώρα άνοιξα τα mails μου...αντιγράφω ένα από αυτά...:)))
..και μετά αναρωτιέμαι για τις "παλιές καλές μέρες"!!!!!!!

"Θα έχετε ακούσει πολλές φορές τη φράση "παλιές καλές μέρες",
"παλιές καλές εποχές", "παλιός καλός καιρός" ή, αγγλιστί,
"the good old days". Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί η εποχή των
παππούδων μας ήταν καλύτερη από τη δική μας; Έχετε αναρωτηθεί
γιατί οι παππούδες μας ήταν πιο ευτυχισμένοι από 'μας;
Και μη μου πείτε επειδή τότε οι ρυθμοί της ζωής ήταν πιο
χαλαροί ενώ σήμερα μπλα μπλα μπλα. Αυτά είναι μαλακίες.
Και τότε οι άνθρωποι είχαν τα καθημερινά τους προβλήματα
και υπέφεραν από αρρώστιες και κεράτωναν ο ένας τον άλλον.
Δείτε λοιπόν παρακάτω τον αληθινό λόγο για τον οποίο
οι παλιές εποχές ήταν καλύτερες απ' τη σημερινή και γιατί
οι παππούδες μας ήταν πιο ευτυχισμένοι από 'μας...

Ηρωίνη της Bayer. Από το 1890 μέχρι το 1910 η ηρωίνη πουλιόταν
σαν μη εθιστικό υποκατάστατο της μορφίνης.
Επίσης δινόταν στα παιδιά που υπέφεραν από έντονο βήχα.

Η Metcalf ήταν μια από τις πολλές εταιρίες που κυκλοφορούσαν
στην αγορά κρασί που περιείχε coca. Όλοι έλεγαν ότι το κρασί
αυτό σε έκανε να αισθάνεσαι ευτυχισμένος και ότι ήταν και
πρώτης τάξεως φάρμακο για πολλές ασθένειες.

Το κρασί Mariani (1875) ήταν το πιο διάσημο κρασί με coca
εκείνης της εποχής. Ο πάπας Λέων ο 13ος κουβαλούσε πάντα
ένα μπουκάλι μαζί του. Του άρεσε τόσο πολύ, που είχε
βραβεύσει τον παραγωγό του Angelo Mariani με το χρυσό
μετάλλιο του Βατικανού.

Ποτό με κρασί κόκας από την Maltine Manufacturing Company
of New York. Συνιστούσαν ένα ποτήρι με ή μετά το φαγητό για
τους ενήλικες και μισό ποτήρι για τα παιδιά.



Η C.F. Boehringer & Soehne ( Mannheim, Germany )
ήταν παγκοσμίως η μεγαλύτερη εταιρία παραγωγής προϊόντων
που περιείχαν κουινίνη και κοκαίνη.

Διάλυμα οπίου σε αλκοόλ, γιά το άσθμα.


Ταμπλέτες κοκαίνης (1900). Δεν έλειπαν από την τσέπη ηθοποιών,
τραγουδιστών, δασκάλων και ομιλητών, επειδή γλύκαιναν τη φωνή.

Σταγόνες κοκαίνης για τον πονόδοντο. Το 1885 ήταν πολύ δημοφιλείς
στα παιδιά. Εκτός από το ότι ανακούφιζαν τον πονόδοντο,
τα έκαναν κι ευτυχισμένα.

Διάλυμα οπίου σε αλκοόλ για ήσυχο ύπνο των βρεφών.

Εξακολουθείτε να αναρωτιέστε γιατί οι παππούδες μας
ήταν πιο ευτυχισμένοι από 'μας; "

...και μετά έχω τύψεις που ήπια ένα τζινάκι!!!!

'Αϊντε καληνύχτα σαςςςςςςςςςς!!!!!!!!!! :)))))

Νύχτα Σαββάτου...άπνοια, υγρασία και ζέστη. Κάθομαι στο γραφείο μου, καταμεσής της πόλης, αργοπίνοντας ένα τζιν κι ακούγοντας μουσική. Λίγο άκεφη ίσως και λίγο μελαγχολική. Λένε πως όταν αρχίσεις τις αναπολήσεις αρχίζεις να γερνάς...ισχύει άραγε? Κι όταν ανέκαθεν βυθιζόσουν στις αναπολήσεις, ανέκαθεν από γεράματα έπασχες? Μπα μπα! Απλά αναπλάθεις εικόνες, ανακαλείς συναισθήματα, αναζητάς στιγμές, λαχταράς αισθήσεις, γυρνάς και ξαναγυρνας στα μέρη που αγάπησες και που σου λείπουν και που στα έκλεψε ο χρόνος, τα βίασε η ρουτίνα, τα εξαφάνισαν οι συνθήκες αλλά ποτέ και τίποτα δεν θα τα σβήσουν από μέσα σου.


Γαλήνια θάλασσα, τόσο γαλήνια που ίσα ίσα ακούγεται το ανάλαφρο σύρσιμο του νερού στην άμμο. Διάφανη θάλασσα, τόσο διάφανη που διακρίνω το βυθό της στο φως του φεγγαριού. Καθαρός ουρανός, τόσο καθαρός που να, λίγο ν' απλώσω το χέρι θα τ αγγίξω τ' αστέρια. Ανάβω τσιγάρο και χαζεύω τη φλογίτσα, κόκκινο μέσα στο γκρι μπλε της νύχτας και της θάλασσας. Απλώνω το χέρι στην άμμο και την νοιώθω να γλυστράει και να ρέει μέσα στη χούφτα μου. Μακριά πολύ μακριά ακούγεται σαν συνεχής βοή η ζωή που τρέχει αντάμα με το αλκοόλ και τις τρελές αγκαλιές στα μπαρ και στους πεζόδρομους του χωριού εκείνου που εγώ γνώρισα πριν καν αποκτήσει ρεύμα, νερό και τηλέφωνο και πριν γεμίσει ξενοδοχεία "Μυρτώ", "Μπάμπης", "Αννούλα", "Ροδάνθη" κλπ εμπνευσμένα ενοικιαζόμενα. Η σκέψη τρέχει, κολυμπά, λυκνίζεται στο ήρεμο νερό. Στιγμές γεμάτες χαρά και τρέλα, στιγμές αλησμόνητες, στιγμές γλυκές και πικρές, στιγμές χαραγμένες ανεξίτηλα στην καρδιά μου, στη μνήμη, στο σώμα μου.
Σιγοτραγουδώ ένα παλιό τραγούδι, πολύ πολύ παλιό, ο πατέρας μου το τραγουδούσε κάθε που μ' έβλεπε να κλαίω, μικρό παιδί σαν ήμουνα,

Μοβόρο πάντοτε με λες
γιατί γελάω όταν κλαίς,
στο λέω τι συμβαίνει,
το κλάμα σ' ομορφαίνει.

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαίς,
το δάκρυ σαν διαμάντι αργοκυλάει.
Αγάπη μου, τι όμορφα που κλαίς.
Ακόμα λίγο κλάψε και σου πάει.

Ξανά σε πρόσεξα κι εχτές,
την ώρα π' άρχισες να κλαίς
και ήσουνα, βρε φως μου
η πι'όμορφη του κόσμου.

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαίς,
το δάκρυ σαν διαμάντι αργοκυλάει.
Αγάπη μου, τι όμορφα που κλαίς.
Ακόμα λίγο κλάψε και σου πάει.

Μοβόρο, μη με ξαναπείς
και την αλήθεια αν θες να δείς,
κοιτάξου στον καθρέφτη,
δεν θα με βγάλεις ψεύτη.

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαίς,
το δάκρυ σαν διαμάντι αργοκυλάει.
Αγάπη μου, τι όμορφα που κλαίς.
Ακόμα λίγο κλάψε και σου πάει.

Δεν το θέλω...ειλικρινά χωρίς να το θέλω βουρκώνουν τα μάτια τώρα εδώ, με το τσιγάρο στο χέρι και το τζιν δίπλα, καταμεσής της πόλης...