Λήθη...

CHARLES BAUDELAIRE
Η λήθη

Ψυχή ανελέητη, ω έλα στην καρδιά μου,
τίγρη σκληρή και ράθυμη που σ' αγαπάω˙
μες στη βαριά, πλούσια χαίτη σου ζητάω
να βάλω τα τρεμάμενα τα δάχτυλά μου˙
μες στο φουστάνι σου, με σάρκα μυρωμένο,
το λυπημένο μου κεφάλι εκεί να θάψω.
Τ' άρωμα της παλιάς λατρείας δε θα πάψω,
οσμή από τεφρό λουλούδι, να ανασαίνω.
Οχι να ζήσω πια, να κοιμηθώ ζητάω!
Μες σ' έναν ύπνο σαν το θάνατο γαλήνιο
τον έρωτά μου δίχως τύψεις θα σου δίνω,
το μπρούτζινο, στιλπνό κορμί σου θα φιλάω.

(Ποίημα από τον τόμο «Τα άνθη του κακού - Τα απαγορευμένα ποιήματα»,
μτφρ.: Ερρίκος Σοφράς, εικ.: Πατ Αντρέα, Μεταίχμιο 2009)

Το Φρούριο της Θάλασσας...ο Κούλες μας.

Castello del Molo, Rocca al Mare ή απλώς Castello, Φρούριο της Θάλασσας, Κούλες και Su Kulesi. Το φρούριό μας, που υψώνεται επιβλητικό στην είσοδο του παλιού λιμανιού μας. Σήμερα όλοι μας ξέρουμε τον Κούλε μας, έτσι έμεινε στις μνήμες των ανθρώπων.

Για το πότε ακριβώς πρωτοκτίστηκε δεν έχουμε πληροφορίες. Τα πρώτα έγγραφα που αναφέρουν το φρούριο ανάγονται στις αρχές του 14ου αι.
Το πρώτο γνωστό σχέδιο της πόλης του Χάνδακα με τον οχυρό περίβολο και το λιμάνι, σχεδιάστηκε το 1429 από τον Χριστόφορο Μπουοντελμόντι.



Στο σχέδιο αυτό απεικονίζεται ένας ψηλός τετράγωνος πύργος με διευρυμένη στέψη να δεσπόζει στην είσοδο του λιμανιού. Το 1486 ο Erardo Rewich ζωγράφισε με αρκετή αυθαιρεσία στη δυτική πλευρά της εισόδου του λιμανιού ένα ψηλό κυκλικό πύργο με επάλξεις. Ένα ακόμα μικρό κυκλικό πυργοειδές κτίσμα ορίζει την ανατολική πλευρά της εισόδου στο λιμάνι.



Το 1303, ένας μεγάλος σεισμός έπληξε την πόλη και το φρούριο έπαθε πολύ σοβαρές ζημιές, όπως αναφέρει ο τότε Δούκας του Χάνδακα Quinto da Canal. To 1508, στον δεύτερο πολύ μεγάλο σεισμό αλλά και τo 1517, ενετικά έγγραφα αναφέρουν ότι ο Πύργος έχει υποστεί νέες ζημιές που τον έχουν καταστήσει σχεδόν ετοιμόρροπο.
Στις αρχές του 16ου αι. κι ενώ ο νέος οχυρός περίβολος που θα προστάτευε την Candia από την Οθωμανική απειλή, είχε αρχίσει να κατασκευάζεται, έγινε φανερό ότι ο παλιός πύργος του λιμανιού, κτισμένος πριν τη χρήση της πυρίτιδας και την εφαρμογή του προμαχωνικού συστήματος, ήταν μια ξεπερασμένη αμυντική κατασκευή.



Το 1523 αποφασίστηκε η κατεδάφισή του και η δόμηση στη θέση του, νέας αμυντικής κατασκευής.
Τα σχέδια του νέου φρουρίου εκπονήθηκαν άμεσα και οι εργασίες προχώρησαν με ταχύτητα. Οι Ενετοί συμπλήρωσαν την έκταση του φυσικού βράχου με αποθέσεις μεγάλων ποσοτήτων φερτών βράχων, χαλικιών και ογκολίθων. Συνήθως γέμιζαν με πέτρες παλιά πλοία και τα βύθιζαν μαζί με το φορτίο τους στη βόρεια και τη δυτική πλευρά του βράχου. Με την ίδια μέθοδο των αποθέσεων δόμησαν επίσης μια κατασκευή έξω από τη βόρεια πλευρά του φρουρίου, που είχε τη μορφή μικρού αλλά ισχυρού μόλου, με ημικυκλική απόληξη (sperone).



Το 1533 πρέπει να τέλειωσε ένα μεγάλο τμήμα των έργων αφού τότε εντοιχίστηκε πάνω από την κεντρική είσοδο το ιδιαίτερα μεγάλο από λευκό μάρμαρο έμβλημα της Βενετίας με τον ανάγλυφο λέοντα του Αγίου Μάρκου.



Όμως, η θάλασσα δημιουργούσε συνεχώς φθορές στην τοιχοποιία και υποσκαφές στη θεμελίωση. Οι Ενετοί αναγκάζονταν να βυθίζουν νέες ποσότητες ογκολίθων στη βορειοδυτική πλευρά του φρουρίου κατασκευάζοντας προστατευτικά κρηπιδώματα και επισκευάζοντας συνεχώς την τοιχοποιία. Μάταιος κόπος, αφού συχνά η θάλασσα εισχωρούσε μέσα στο φρούριο. Έτσι, το φρούριο παρέμενε με τους τοίχους ραγισμένους, τα θεμέλια υποσκαμμένα και το sperone κατεστραμμένο.
Διαβάζουμε σε έγγραφο του τότε Προβλεπτή του Χάνδακα, Filippo Pasqualigo, (RELAZIONE LETTA NELL' ECCELLENTISSIMO SENATO”, 1594, Μετάφραση Στέργιου Γ. Σπανάκη, ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, Τόμος IIΙ, σελ. 10-11, ΒΙΚΕΛΑΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 1953):



«Σχετικά με το φρούριο του Μόλου δεν θέλω να παραλείψω να αναφέρω στη Γαληνότητα σας ότι είναι σοβαρά εκτεθειμένο στα κύματα του «γκρέκο» και του βορρά. Είναι τόση η δύναμη της θάλασσας που διάλυσε και ερείπωσε μεγάλο μέρος από την πρώτη επένδυση, που αποτελείται από τετράγωνους ογκόλιθους, οκτώ και δέκα τόνους ο καθένας και αφού έσπασαν οι μετάλλινοι σύνδεσμοι με τους οποίους είχαν συνδεθεί με μολύβι επιμελέστατα ο ένας με τον άλλο οι πέτρες έπεσαν σε μεγαλύτερο βάθος. Αν δε δεν ευδοκήσει η Γαληνότητα σας να διατάξει για την επιδιόρθωση του δεν αμφιβάλλω ότι σε μικρό χρονικό διάστημα θα γίνει σοβαρά καταστροφή. Το ίδιο λέγω και για το ακρομόλιο κοντά στο στόμιο του λιμανιού, που έχει μεγάλη ανάγκη. Στην ίδια κατάσταση βρίσκεται και το φυλάκειο της πόρτας του Μόλου που στηρίζεται στο παλιό τείχος, όπου η θάλασσα έκαμε μερικά σπήλαια και αν δε επιδιορθωθούν ασφαλέστατα θα γκρεμιστεί προξενώντας μεγάλη ζημιά.»


(Κάτοψη του φρουρίου από το βιβλίο της Χρυσούλας Τζομπανάκη, "Θαλασσινή Τριλογία του Χάνδακα")

Η κάτοψη του φρουρίου, όπως διαμορφώθηκε στην οριστική της μορφή, κάλυπτε επιφάνεια περίπου 3.600.00 μ2. Το κτίσμα αποτελείται από δύο επί μέρους τμήματα: το προς τα νοτιοδυτικά τμήμα έχει κάτοψη σε σχήμα παραλληλογράμμου, ενώ εκείνο προς τα βορειοανατολικά έχει κάτοψη μισής έλλειψης.
Ο ωφέλιμοι χώροι του φρουρίου είχαν κατανεμηθεί στο ισόγειο και στο δώμα του. Η κύρια δύναμη πυρός του οχυρού αρχικά είχε συγκεντρωθεί στο ισόγειο. Τα μεγάλα κανόνια είχαν τοποθετηθεί κατά ομάδες σε ειδικούς χώρους που ονομάζονταν Casamatte, όπου ανοίγονταν οι κανονιοθυρίδες από τις οποίες γίνονταν οι σκοπεύσεις και οι βολές των πυροβόλων όπλων. Οι Casamatte, γρήγορα σταμάτησαν να κατασκευάζονται μέσα στα οχυρά, αφού η χρήση των μεγάλων κανονιών μέσα στους μεγάλους αυτούς χώρους ήταν προβληματική. Δεν ήταν μόνο το περιορισμένο οπτικό πεδίο που εμπόδιζε την άνετη χρήση των κανονιών, αλλά και ο αποπνικτικός καπνός που έβγαινε μετά από κάθε βολή. Έτσι, τα κανόνια μεταφέρθηκαν αναγκαστικά πάνω στα δώματα των φρουρίων, σε ανοικτούς χώρους διαμορφωμένους κατάλληλα σε μικρές πλατείες. Ο Francesco Basilicata σε έκθεση του 1630 αναφέρει πως στο ισόγειο υπήρχαν 18 μεγάλα κανόνια, στο δώμα άλλα 25 μικρότερα διαφόρων διαμετρημάτων, 300 κιβώτια μπαρούτι στις αποθήκες και 6.144 βλήματα διαφόρων μεγεθών.

H κύρια πύλη του Φρουρίου βρίσκεται στη Δυτική πλευρά. Η είσοδος ήταν προστατευμένη προσεκτικά: τρεις ξύλινες ισχυρές πόρτες υπήρχαν στο θολοσκεπή και ελαφρά κατωφερικό δρόμο της εισόδου, που οδηγούσε στο εσωτερικό του φρουρίου. Στη βόρεια, τη στενή πλευρά του φρουρίου, υπήρχε η δεύτερη πύλη προς το sperone και την ανοικτή θάλασσα. Στη νοτιοδυτική πλευρά του ισογείου υπήρχε και τρίτη, δευτερεύουσα έξοδος, που οδηγούσε στο χώρο του λιμανιού.

Το φρούριο έχει δύο ορόφους. Το ισόγειο φωτίζεται με μεγάλους φωταγωγούς από τη θολωτή στέγη. Διαιρείται σε 26 διαμερίσματα που χωρίζονται με παχείς τοίχους. Εκεί ήταν η κατοικία του καστελάνου και των αξιωματικών της φρουράς και των πυροβολητών, αποθήκες τροφίμων και πολεμοφοδίων, μια φυλακή, μια εκκλησία, ένας μύλος για το άλεσμα των σιτηρών, φούρνος και δεξαμενή νερού. Στο δώμα, στη βόρεια πλευρά, υπήρχε ο πύργος του φάρου.
Κατά την πολύχρονη πολιορκία δεν έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην άμυνα της πόλης. Όμως, το θαλάσσιο φρούριο είδε πολλές ανθρώπινες τραγωδίες στα διαμερίσματά του, όπου φυλακίζονταν οι επαναστάτες κατά την Ενετοκρατία και την Τουρκοκρατία.

Κατά την οθωμανική περίοδο, το φρούριο ονομάστηκε «Κούλες», και μέχρι σήμερα είναι έτσι γνωστό. Η ονομασία προέρχεται από την φράση “Su Kulesi” (θαλάσσιο φρούριο). Την περίοδο αυτή στο φρούριο προστέθηκαν επάλξεις, κανονιοθυρίδες και ένα μικρό τέμενος, ο μιναρές του οποίου σώζεται τμηματικά στην βορειοανατολική πλευρά του.



Οι Οθωμανοί, θεωρώντας ελλιπή την ασφάλεια του λιμανιού, αποφάσισαν την κατασκευή ενός νέου φρουρίου, μικρότερου σε μέγεθος από τον ενετικό Κούλε και απέναντι από αυτόν, γνωστός ως «Μικρός Κούλες».



Ανατρέχοντας στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, κάπου εκεί στις αρχές του 20ου αιώνα, μέσα από φωτογραφίες, σκίτσα, πίνακες και μαρτυρίες, ας φανταστούμε το μικρό λιμάνι με τον επιβλητικό Κούλε να δεσπόζει,







το απέναντι μικρότερο φρούριο, τον «μικρό Κούλε» που έκτισαν οι Τούρκοι, τις εγκαταστάσεις του ενετικού ναυστάθμου με τα Νεώρια, την αποθήκη του άλατος και τις βοηθητικές αποθήκες, τις Πύλες του Μόλου και των Νεωρίων και τα μικρά ψαράδικα βαρκάκια ή τα μεγαλύτερα ιστιοφόρα που πλεύριζαν δίπλα τους. Και φυσικά με τη θάλασσα βαθιά μέσα στα Νεώρια, άλλοτε να τα ακουμπάει γαλήνια και άλλοτε να τα χτυπάει αλύπητα.
Κάποτε, το λιμανάκι μας ήταν μικρό, γραφικό και συνάμα πολύβουο και κοσμοπολίτικο.

Τι έχει απομείνει σήμερα? Η θάλασσα μπαζώθηκε, την πρώτη 10ετία του 1900 καταστράφηκε εντελώς η ήδη πληγωμένη κατά τη σφαγή της 25ης Αυγούστου του 1898 Πύλη του Μόλου, η Πύλη των Νεωρίων, η μαρμάρινη σκάλα, οι ταρσανάδες (τα Νεώρια) σχεδόν αφανίστηκαν και όσοι γλίτωσαν, ίσα που φαίνονται από τις πολυκατοικίες που κτίστηκαν στην κορφή τους.





Ο Μικρός Κούλες των Οθωμανών κατεδαφίστηκε το 1936, για να γίνει προκυμαία για τη φόρτωση και εκφόρτωση εμπορευμάτων. Το 1959 άρχισε το μπάζωμα του λιμανιού και ακολούθησε η οριστική αλλοίωση όλης της περιοχής.
Και παρέμεινε το Φρούριο της Θάλασσας σε πείσμα όλων των συμφορών, περήφανο και αδάμαστα όμορφο να μας θυμίζει την ιστορία μας.

Κάθε Στιγμή Μια Ανάσα...
Κάθε Λεπτό Ένα Ανεπαίσθητο Βλεφάρισμα...
Κάθε Χαμόγελο Ένα ΚΛΙΚ Ευτυχίας...
Κάθε Αστέρι Μια Ελπίδα...
Κάθε Ματιά Ένα Όνειρο...
Οι Μάγοι Δεν Προσκυνούν Πια...Ούτε Και Δώρα Πια Φέρνουν...
Οι Μάγοι Είστε Εσείς...
Τα Δώρα Είναι Η Ζωή...
Η Προσκύνηση Είναι Ο Έρωτας...
Καλά Χριστούγεννα.

Καλά Χριστούγεννα!

Ευτυχισμένα Χριστούγεννα σε όλους με υγεία πάνω απ' όλα, και κάθε επιθυμία σας να γίνει πραγματικότητα...ΟΧΙ στη μιζέρια. Κάθε ημέρα ας είναι ένα γέλιο.

"δε φάιναλ θολούθιον"

Κωστάκης Ανάν
"Η Τελική λήθη"
(δε φάιναλ θολούθιον)
σελ. 188
"Αν είχατε την τύχη να γεννηθείτε στα δυτικά αυτού του πλανήτη, έχετε μια βασική υποχρέωση, που γίνεται άγχος και καταλήγει εμμονή: να έχετε στυλ. Αντίθετα, σε κάθε άλλη περιοχή του κόσμου, θα πρέπει να είσαστε ικανοποιημένοι αν φτάσετε τα σαράντα πριν πεθάνετε από πείνα, δίψα, μολυσματικές ασθένειες, ανθρώπινη βλακεία ή βιομηχανικά απόβλητα. Για να το θέσουμε διαφορετικά, υπάρχει το Κάιρο που είναι τίγκα στη βρόμα και στο ποντίκι, και ένα σωρό άνθρωποι συνωστίζονται στους δρόμους για να απολαύσουν τη μπόχα, και υπάρχει και ο μάνατζερ που θέλει τον αέρα του λίβινγκ ρουμ του να έχει κάτι από "Κάιρο" και πληρώνει γαμώ τα φράγκα στο διακοσμητή του για να του βάλει υφάσματα και χαλιά και εκείνη την πούτσα στη μέση στο σαλόνι, που υποτίθεται ότι θυμίζει ναργιλέ, αλλά είναι modern art και, τώρα που το βλέπω, μάλλον μπιτόνι βενζίνης με μαγουλάδες μου θυμίζει. Αυτός είναι ο κόσμος μας.
Αν θαυμάζετε (και με το δίκιο σας) τους ανθρώπους που προσφέρουν έργο για την εξάλειψη αυτών των αντιθέσεων, αλλά νοιώθετε αδύναμοι να προσφέρετε και εσείς κάτι σε αυτή την προσπάθεια, μπορείτε να αρχίσετε σήμερα ξεριζώνοντας για πάντα από πάνω σας το στυλ. Καταδικάστε τους σχεδιαστές μόδας, τους πλαστικούς χειρούργους και τους ψυχολόγους σε ανεργία. Απαλλαγείτε από το άγχος - σώστε τον πλανήτη - μην είστε μαλάκες (κυρίως).
Δεν μιλάμε για εύκολες λύσεις τύπου "δεν φοράω γραβάτα" - "δεν οδηγώ ακριβό αμάξι" - Δεν πηγαίνω σε κλαμπζ", αυτά είναι για τους πρωτάρηδες. Βάλτε βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο!"

Διάβαζα σήμερα σε τοπική εφημερίδα ένα άρθρο για το φαινόμενο της μετανάστευσης και για μια σχετική έρευνα που έγινε από την Κάπα Research. Το άρθρο ήταν αναδημοσίευση από το ΤΑ ΝΕΑ On-line της 22ας Δεκεμβρίου. Ο τίτλος του είναι, "Ένας στους δύο έλληνες θεωρεί «απειλή» τους μετανάστες". Λέει λοιπόν το άρθρο αυτό...

"Οι απόψεις Ελλήνων και μεταναστών για το φαινόμενο της μετανάστευσης διατυπώνονται σε έρευνα της Kάπα Research, που διενεργήθηκε σε πανελλαδικό δείγμα. Στην ερώτηση, «τι αποτελεί η παρουσία των μεταναστών στη χώρα», το 51,6% των Ελλήνων απαντά «απειλή», το 30,6% «ευκαιρία» ενώ ένα 17,8% δεν εκφράζει άποψη.
Διευκρινίζεται ότι στην έρευνα συμμετείχαν Έλληνες και μετανάστες.
Το 79,3% των Ελλήνων θεωρεί ότι οι μετανάστες που ζουν στη χώρα είναι «πάρα πολλοί», το 18,6% «αρκετοί, αλλά όχι πάρα πολλοί» και το 1,6% «όχι και τόσοι πολλοί».
Εκτιμώντας την επίδραση της παρουσίας μεταναστών στην Ελλάδα, το 57,5% των Ελλήνων πιστεύουν ότι «οι μετανάστες συμπιέζουν τους μισθούς και αυξάνουν την ανεργία των Ελλήνων» ενώ το 34,3% πιστεύει ότι «συμβάλλουν στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας».
Πάντως, οι απόψεις Ελλήνων και μεταναστών για την απασχόληση σχεδόν συμπίπτουν στο εξής: Το 74,9% των Ελλήνων και το 63,8% των μεταναστών πιστεύουν ότι «οι μετανάστες κάνουν τις δουλειές που δεν θέλουν να κάνουν οι Έλληνες».
Οι ίδιοι οι μετανάστες θεωρούν κατά πλειοψηφία (65,3%) «δεύτερη πατρίδα τους την Ελλάδα» και μόλις το 1,9% την θεωρεί «κάτι εχθρικό»· το 51,3% απαντά ότι δεν έχει υποστεί ρατσιστική συμπεριφορά από Έλληνες, ενώ το 47% απαντά θετικά. Ένα ποσοστό 64,7% των μεταναστών σκοπεύει να παραμείνει στην Ελλάδα, ένα 23,6% να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, και ένα 4,9% να μεταναστεύσει σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.
Αντιδιαμετρικά, τέλος, παρουσιάζονται τα στοιχεία για το αίσθημα ασφάλειας: Το 73,4% των μεταναστών αισθάνονται «ασφαλείς» και το 25,3% νιώθει ότι «κινδυνεύει», ενώ το 65,3% των Ελλήνων πιστεύει ότι «κινδυνεύει» έναντι του 29,6% που αισθάνονται «ασφαλείς».
Η έρευνα διενεργήθηκε τον Αύγουστο από την Κάπα Research σε πανελλαδικό δείγμα 530 μεταναστών και 1280 Ελλήνων, αναλογικά κατανεμημένο σύμφωνα με την απογαφή της ΕΣΥΕ. Τα αποτελέσματά της θα παρουσιαστούν την Τετάρτη 23/12 στο Μέγαρο Υπατία σε ημερίδα που διοργανώνει το υπουργείο Εσωτερικών και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ένταξης Υπηκόων Τρίτων Χωρών στην Ελλάδα."

Ένας στους δυο Έλληνες λοιπόν θεωρούν τους μετανάστες στη χώρα μας "απειλή". Σκέφτηκαν αυτοί οι "ένας στους δυο" έλληνες ότι ο ρατσισμός είναι τρελλά επικίνδυνος και απίστευτα "ντεμοντέ"? Για όνομα...!(είδα τους 10 μικρούς μήτσους χθες και το θυμήθηκα). Σκέφτηκαν επίσης ότι ο λαός που ξεχνάει την ιστορία του είναι λαός χαμένος?? 'Εχουν την παραμικρή ιδέα για την ιστορία της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ μετανάστευσης? Τους είπε κάποιος ότι εμείς είμαστε οι εκλεκτοί και οι πάμφτωχοι εξορισμένοι απελπισμένοι μετανάστες από Βαλκάνια, Ασία, Αφρική είναι οι επικίνδυνοι, οι ανεπιθύμητοι, οι παρίες, οι αλήτες, οι κλέφτες και οι δολοφόνοι?
Ο φυλετικός ρατσισμός υποτίθεται ότι στα χρόνια μας έχει παρέλθει, πήξαμε στις κραυγές αλληλεγγύης προς το συνάνθρωπό μας, πήξαμε στις αποστολές βοήθειας προς τις χώρες απ' όπου προέρχεται η "απειλή", πήξαμε στις μεγαλόστομες εξαγγελίες φορέων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πήξαμε στην "καλωσύνη" και τη "μεγαλοθυμία", για να ερχόμαστε τώρα και να αναθεματίζουμε εκείνους που εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους, τις οικογένειες, τα παιδιά, τους γονείς, τα αδέλφια τους για να επιβιώσουν δουλεύοντας σε κάθε δουλειά που απαξιώνει ο ελληνάρας μάγκας που την αράζει στις καφετέριες και διαμαρτύρεται για την ανεργία. Χωρίς ασφάλεια, χωρίς περίθαλψη, αντικείμενα που τους λες με τη μεγαλύτερη ευκολία "αει γαμήσου", αδέσποτα σκυλιά στο έλεος του νεοέλληνα που ξέχασε ότι οι παππούδες μας, οι πατεράδες μας, οι συγγενείς μας, πέρασαν από το νησί Έλις, δούλεψαν βασανιστικά στα γερμανικά εργοστάσια, πέθαναν στη λάντζα στα εστιατόρια του Καναδά, έφτασαν στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Αυστραλία, για ένα κομμάτι ψωμί.
Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι όλοι οι μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα τώρα, άγιοι, άμεμπτοι και τέλειοι. Όχι, σε καμιά περίπτωση. Οι άνθρωποι είναι πάντα και παντού το ίδιο, και καλοί και κακοί και έντιμοι και ανέντιμοι. Έτσι ήταν και οι Έλληνες μετανάστες, κυρίες και κύριοι, και καθόλου δεν μας εκτιμούσαν τα ξένα αφεντικά μας.
Όμως δεν αντέχω να βλέπω καθημερινά την ελεεινή μεταχείρηση των μεταναστών και δεν αντέχω να ακούω τα όσα λέγονται γι αυτούς.
Για παράδειγμα, σε ανασκαφή το καλοκαίρι, ντάλα ο ήλιος, 40 βαθμοί υπό σκιά, δούλευαν 6 εργάτες μετανάστες από την Αίγυπτο, σε ένα οικόπεδο, σε 7 μέτρα βάθος από τη στάθμη του δρόμου με αφόρητη υγρασία και ζέστη. Έσκαγαν οι άνθρωποι, ευγενέστατοι όλοι τους, δουλευταράδες και συνεπείς. Ζήτησα από τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου να φέρει έστω 2 ομπρέλλες για να μη καίγονται. Μου απάντησε και μάλιστα με χαμογελάκι πονηρούλικο, "μπαααααααααααααααααααααα! από την Αίγυπτο είναι, άστους να σκάνε, το'χουν συνηθίσει!"

Δεν φιλοδοξώ ούτε και περιμένω τίποτα από τα όσα γράφω εδώ. Τόσο ο φυλετικός όσο και ο κοινωνικός ρατσισμός είναι βαθιά ριζωμένοι μέσα μας. Τουλάχιστον όμως ξεσπάω.
και για να θυμίσω μερικά πραγματάκια στους "ένας στους δύο" Έλληνες...

1907...η μεγαλύτερη μετανάστευση Ελλήνων στην Αμερική. Μετά από εξευτελιστικές διαδικασίες στο νησί Έλις, όσοι κατόρθωναν να μπουν στο Νέο Κόσμο, ξεκινούσαν για το Γολγοθά της επιβίωσης. Λοιπόν, για να μιλήσουμε με νούμερα, (σύμφωνα με επίσημες καταμετρήσεις...δεν συζητώ για τις ανεπίσημες)
το 1906 πήγαν στην Αμερική 19489 Έλληνες μετανάστες
το 1907, 36580 Έλληνες μετανάστες,
το 1908, 21489 Έλληνες μετανάστες,
το 1913, 38444 Έλληνες μετανάστες,
το 1914, 36583 Έλληνες μετανάστες,

Αυστραλία, 1921, ο Ελληνικός πληθυσμός αριθμούσε 3.654 άτομα, ενώ
το 1933 υπήρχαν 8.337 Ελληνες στην Αυστραλία και
το 1947 12.291.
από το 1952 μέχρι το 1956 έφτασαν στην Αυστραλία σαν μετανάστες περίπου 30.000 Ελληνες.
από το 1961 μέχρι το 1966, περίπου 69.000 Ελληνες εγκαταστάθηκαν στην Αυστραλία.
το 1971, οι Έλληνες μετανάστες στην Αυστραλία ήταν 160.200
Οι αριθμοί αυτοί δεν αντιστοιχούν στο σύνολο του Ελληνικού στοιχείου της Αυστραλίας, μια και αφορούν μόνο μετανάστες πρώτης γενιάς.

Καναδάς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, κατοικούν 144.000 άτομα ελληνικής καταγωγής και από τους δύο γονείς και 71.000 άτομα ελληνικής καταγωγής από έναν γονέα μόνον. Το σύνολο των κατοίκων του Καναδά που είναι ελληνικής καταγωγής ανέρχεται σε 215.000 άτομα. Οι έλληνες μετανάστες της πρώτης γενιάς ασχολήθηκαν κυρίως ως εργάτες σε βιομηχανίες, καθαριστές κτιρίων κ.λπ. ή σε οικογενειακές επιχειρήσεις όπως εστιατόρια, αρτοποιεία και παντοπωλεία.

Γερμανία. Δεκαετία του 1950, η ελληνική επαρχία ερημώνεται και ιδιαίτερα οι παραμεθόριες περιοχές της βόρειας Ελλάδας. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει δισεπίλυτα κοινωνικά προβλήματα, με την ανεργία στα ύψη και τον αγροτικό κόσμο σε κατάσταση απόγνωσης. Μέσα σε λίγα χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι μετανάστευσαν στη Γερμανία αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Μεταξύ των ετών 1962-65, η μετανάστευση στη Γερμανία πήρε διαστάσεις πραγματικής άτακτης φυγής. Οι Γερμανοί αντιμετώπισαν τους Έλληνες μετανάστες με φοβία, συγκαλυμένη και συχνά ανοιχτή εχθρότητα. Υπάρχουν δραματικές περιγραφές για τα άθλια καταλύματα στα οποία έζησαν σωρηδόν και για χρόνια οι Έλληνες μετανάστες γύρω από τα Γερμανικά εργοστάσια, όπως επίσης και για την κοινωνική απομόνωση που βίωσαν στο εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον τους.
Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά?
Σας θυμίζουν?
Έρχονται Χρστούγεννα. Όλοι ευχόμαστε το καλύτερο για όσους αγαπάμε. Μην ξεχνάμε όμως ποτέ ότι δίπλα μας κάποιοι άνθρωποι δεν θα φιλήσουν τα παιδιά τους...δεν θα καθήσουν στο οικογενειακό χριστουγεννιάτικο τραπέζι και ίσα που θα πάρουν κάποιο δωράκι από τα καταστήματα του 1,5 ευρώ.