Σαν σήμερα...1960

The Flintstones




Οι Flintstones ήταν η πρώτη, και η μεγαλύτερης διάρκειας, κωμωδία κινουμένων σχεδίων. Η πρεμιέρα της στο ABC έγινε στις 30 Σεπτεμβρίου 1960 και απέκτησε αμέσως μεγάλη ακροαματικότητα. Παραγωγή της Hanna-Barbera (Bill Hanna και Joe Barbera), σχεδιάστηκαν ως ένα πρόγραμμα για όλη την οικογένεια.



Ο Φρεντ και η Βίλμα Flintstone και οι καλύτεροι φίλοι τους, Barney και Betty Rubble (χαλάσματα), έζησαν στην προϊστορική πόλη Bedrock, αντιμετωπίζοντας όμως τα προβλήματα της σύγχρονης εργασίας και ζωής. Οι Fred και Barney κυκλοφορούν με ένα όχημα με τροχούς από πέτρα. Οι ζωές τους περιστρέφονται γύρω από το σπίτι, τους φίλους τους, και δραστηριότητες αναψυχής: έναν κόσμο με drive-ins, μπόουλινγκ, και το "Water Buffalo" τους. Ένας δεινόσαυρος μωρό και μία τίγρης αντικαθιστούν το σκύλο και τη γάτα της οικογένειας.



Το 1962 και 1963, η Pebble (βότσαλο) και ο Bamm Bamm εμφανίζονται ως η κόρη και ο υιοθετημένος γιος των Flintstones και των Rubbles.
Εκτός του ότι ήταν η πρώτη σειρά κινουμένων σχεδίων στην τηλεόραση, οι Flintstones σε κάθε επεισόδιο είχαν μόνο μία ιστορία που κρατούσε μισή ώρα. Μέχρι τότε, τη δεκαετία του 1960, τα κινούμενα σχέδια ήταν γενικά μόνο λίγα λεπτά. Σε μια άλλη καινοτομία, η Hanna-Barbera έκαναν την παραγωγή των Flintstones με περιορισμένες τεχνικές animation. Αυτή η μέθοδος της δημιουργίας σχεδίων, σε συνδυασμό με μειωμένη και απλουστευμένη κίνηση του σώματος, κατέστησε δυνατή την παραγωγή των καρέ, πολύ φθηνότερα. Λόγω της μείωσης του κόστους και της μεγάλης αποδοχής των κινούμενων αυτών σχεδίων για παιδιά, η τεχνική αυτή γενικεύτηκε στην τηλεόραση κατά τη δεκαετία του 1960.
Οι Flintstones συνέβαλαν στο να θεωρηθεί η Hanna-Barbera Productions ως σημαντικό στούντιο κινουμένων σχεδίων στο Hollywood από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και οι μεγαλύτεροι παραγωγοί στον κόσμο ταινιών κινουμένων σχεδίων.
Οι Flintstones εξακολουθούν να εμφανίζονται μέχρι σήμερα σε διαφημίσεις για τα Pebbles’ cereals και άλλα gadgets και προϊόντα για παιδιά και φυσικά στην παιδική ζώνη της τηλεόρασης.

CAST (Φωνές)

Fred Flintstone ......................................... Alan Reed
Wilma Flintstone ............................. Jean Vander Pyl
Barney Rubbles .......................................... Mel Blanc
Betty Rubbles (1960-1964 )................... Bea Benaderet
Betty Rubbles (1964-1966 ).................... Gerry Johnson
Dino ο δεινόσαυρος ..................................... Mel Blanc
Pebbles (1963-1966) ........................ Jean Vander Pyl
Bamm Bamm (1963-1966 )..................... Don Messick

μικρό παιχνίδι με μουσική λέξεις και εικόνες

Θέλω να γίνω ένας πλανήτης
από ένα άλλο πλανητικό σύστημα, μέσα σε ένα άλλο Σύμπαν, το Σύμπαν ενός κόκκου σκόνης που εισπνέουμε όταν σηκώνεται αέρας μέσα σ’ αυτό το άδειο σπίτι...

...είμαι ένα άδειο σπίτι μέσα σ’ αυτή την πόλη που ούτε στο χάρτη μπορείς να τη βρεις...

...θέλω να γίνω ο χάρτης των επιθυμιών σου και των πόθων σου όταν κοιτάς το γεμάτο με λαγκάδια και οροσειρές μακρινό φεγγάρι...

...είμαι το μακρινό φεγγάρι όταν εσύ κοιτάς - για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου- τον εκτυφλωτικό ήλιο...

...θέλω να γίνω ο ήλιος της νύχτας σου...

...είμαι η νύχτα σου που μπήκε κρυφά μέσ’ στην καρδιά σου όταν σπάει από την αγωνία της ανασφάλειας, την ώρα που ίσως κάποιο φίδι χώνεται μέσα στο όνειρό σου...

...θέλω να γίνω το όνειρό σου που θα συμφιλιώσει το θεό με το διάβολο...

...είμαι ο θεός και ο διάβολος μαζί σε μορφή μπανιέρας γεμάτης με αίμα και με το απαραίτητο πτώμα που «βαρέθηκε να ζει» και χαμογελά νεκρό...

...θέλω να μην είμαι πια η «βαρέθηκε να ζει» που τρέχει σαν μικρό παιδί στις πεδιάδες της κεντρικής πλατείας...

...είμαι η κεντρική πλατεία που τρέφει όλα τα επαγγέλματα, τα παρατημένα ζώα και τους άστεγους...

...θέλω να γίνω όλοι οι άστεγοι μαζί που σέρνουν καρότσια γεμάτα κουρέλια και τρώνε σκουπίδια που άλλους χορτάσανε...

...είμαι όσοι δεν χόρτασαν από Φως και μπήκαν στο Σκοτάδι, σαν να λέμε, «η απελπισμένη τυχούσα ερωμένη»...

...θέλω να μην είμαι «η απελπισμένη τυχούσα ερωμένη» που υπόσχεται αδιάντροπα, ξενοιασιά και μυστήριο...

...είμαι η αληθινή ξενοιασιά και το μυστήριο στον κόσμο ενός ανθρώπου...

...θέλω να γίνω ο ένας άνθρωπος, ο μόνος άνθρωπος για σένα, τον ένα και μοναδικό, που θ’ αγκαλιάζω σαν αδύναμη μα και πανίσχυρη γυναίκα...

...είμαι η γυναίκα που κουράστηκε να είναι δυνατή, μα δεν θα κουραστεί ποτέ να δίνει δύναμη σε σένα...

...θέλω να μην είμαι πια ένα κουρασμένο από μόχθο και πόνο κορμί που αναζητά μια γλυκιά αγκαλιά και ένα στρωμένο κρεβάτι, προφυλαγμένο από βροχές και καταιγίδες...

...είμαι τώρα η βροχή και η καταιγίδα την ώρα που η θάλασσα καλεί τους ανέμελους στην παραλία της...

...θέλω να είμαι η δική σου παραλία, δίπλα σε ένα πεζούλι στην άκρη του δρόμου...

...είμαι ο δρόμος που οδηγεί κάπου μακριά, σε άγνωστα μέρη, σε άγνωστες θάλασσες, σε άγνωστα μονοπάτια...

...θέλω να γίνω το δικό σου μονοπάτι, όχι πια άγνωστο, μόνο πανέμορφο, γεμάτο ευωδιές και ζωή και χαρά...

...είμαι η ζωή και η χαρά που εσύ μου δίνεις, εσύ και η αγάπη σου...

...θέλω να είμαι η αγάπη σου και να μην πρέπει να διαβάζω απαγορευτικές πινακίδες...

...είμαι μια απαγορευτική πινακίδα και ένα θηρίο ανήμερο για όποιον τολμήσει να πειράξει εσένα, τον πιο πολύτιμο θησαυρό μου...

...θέλω να είμαι και ο δικός σου πολύτιμος θησαυρός...

...είμαι ένα δέντρο που γέρνει στην αγκαλιά σου...

...θέλω να γίνω η αγκαλιά σου, ακριβέ μου σύντροφε...

...είμαι η σύντροφός σου...

...είσαι το Σύμπαν μου.

Επειδή έφυγε κι αυτή η κυριακή...επειδή ξημερώνει δευτέρα (οχι παρουσια...τι κριμα, θα γλυτώναμε απ' τους ηλίθιους!Ίσως δηλαδή!)...επειδή ο καιρός είναι μουντός, συννεφιασμένος, υγρός..σκέτη μούχλα...επειδή έπηξα με τα διαφημιστικά των υποψηφίων βουλευτών - σωτήρων στην πόρτα μου, κι όχι τίποτ' άλλο αλλά μόλις σκουπίζω άντε ξανά στοίβα, έλεος!...επειδή έπηξα με τα προεκλογικά ποικίλα σκ..α, ...επειδή δεν έχω μια...επειδή μου κάνει μούτρα η μαξούλα μου που δεν την πήγα βόλτα (αντε να την πείσω ότι δεν έχω κέφι ρε κορίτσι μου...συγχώρα με...όλο τσαντισμένα γαβ είναι)...επειδή δεν αντέχω να δω για δισεκατομυριοστή φορά το "δικηγόρο του διαβόλου" στο STAR ούτε και τα "κουλτουριάρικα" αφιερώματα άλλων καναλιών μέσα στα άγρια μεσάνυχτα...επειδή σκέφτομαι ότι πρέπει να ψηφίσω σε λίγες μέρες για τα επόμενα χάλια μας...επειδή "μαμαααααααααααααααααα γερνάωωωωωωωωωωωωω"...βλέπω αυτή τη φωτογραφία και χαμογελάω...υπάρχουν ταξίδια, υπάρχει χρώμα, υπάρχει ζωή...υπάρχει μουσική, υπάρχει υγεία, υπάρχει φυγή, υπάρχει ελπίδα...:)))))))))





1:36...Καλό ξημέρωμα Δευτέρας!

Κανένα κέφι σήμερα. Τρελλή, εξοργιστική, εκνευριστική, κουραστική και άγονη μέρα. Από τα χαράματα, καυγάδες, φωνές, καταγγελίες, αυθαιρεσίες, επίδειξη εξουσίας από ανίκανους καρεκλομανείς, παραλογισμός...ουφφφφφφφφφ!
Προσπαθώ να ξεφύγω. Αδύνατον! Ίσως ένα όμορφο τραγούδι βοηθήσει. Κι αυτα είναι υπέροχα τραγούδια. 1.17 ξημέρωμα σαββάτου...Μέρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου...ξέρεις άραγε πόσο πολύ σ' αγάπησα?



Πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δεν θα το μάθεις
απ' τη ζωη μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης
καθώς τα διαβατάρικα κι αγύριστα πουλιά

πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δεν θα το μάθεις

κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι εγώ πως θα ξανάρθεις
εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δεν θα το μάθεις
πως οι στιγμές που μου 'δοσες
αξίζουν μια ζωή

πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δεν θα το μάθεις...

Μέρες αδέσποτες...



Σαν και σένα μ' ένα κόμπο στο λαιμό
σε ώρες άσχετες ξεσπάω το θυμό
σαν κι εσένα στις πλατείες της σιωπής
τον ίσκιο μου τραβάω

Σαν κι εσένα διαμελίζομαι στο φως
μες σ' αυτό το πλαστικό το καθεστώς
και τη νύχτα στα κομμάτια μου γυρνώ
και τα ξανακολλάω

Μέρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου
μέρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου
σημαδεύουνε το μέλλον πετυχαίνουν το παρόν
και με στρίμωξαν σ' ατέλειωτο κρυφτό

Σαν κι εσένα το πρωί στην αγορά
ψάχνω ένα φτηνό ζευγάρι φτερά
μου πουλούν κάτι κλεμμένα τελικά
κι όμως επιμένω

Παίρνω φόρα και ζυγίζω τον καιρό
το κορμί μου στο κενό να εμπιστευτώ
και ξεχνάω πως κι αυτό τον ουρανό
τον έχουν πουλημένο

Μέρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου
μέρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου
σημαδεύουνε το μέλλον πετυχαίνουν το παρόν
και με στρίμωξαν σ' ατέλειωτο κρυφτό

Σαν χθές...παγκόσμια ημέρα Αλτσχάιμερ.
Με πονάει η λέξη αλλά το πόσο πονάει η εμπειρία δεν περιγράφεται με κανένα τρόπο.
Ενάμιση χρόνο πριν έφυγε η μητέρα μου. Το πιστοποιητικό θανάτου ψυχρό...νόσος Αλτσχάιμερ, λοίμωξη άνω ουροποιητικού, σηψαιμία. Κράτησε 4 χρόνια. Μια γυναίκα με ευφυία απίστευτη, με οξυδέρκεια και πείσμα, ετοιμόλογη και ευαίσθητη, δημιουργική και ακούραστη...πώς έγινε ένα απόλυτο κενό χαμένο στο πουθενά το μυαλό της?
Ναι βέβαια, είχα διαβάσει με τα πρώτα συμπτώματα που εμφάνισε, όλα τα αυστηρώς ιατρικά θέματα, την αντιμετώπιση, τις παρενέργειες των φαρμάκων, την εξέλιξη της νόσου, αλλά τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για όσα ζήσαμε.
Στατιστικά, 100 χρόνια μετά την περιγραφή της νόσου από τον Δρ Alois Alzheimer, 24 εκατομύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από τη νόσο. Στην Ελλάδα, υπάρχουν 140 000 άνθρωποι με άνοια. Παρόλα αυτά, η νόσος δεν έχει αναγνωριστεί σαν προτεραιότητα στην Δημόσια υγεία.
Γιατί? Οι αξιότιμοι κύριοι που βάζουν τις προτεραιότητες αυτού του είδους έζησαν κοντά σε ασθενείς με αλτσχάιμερ? Είδαν τον πατέρα, τη μάνα, τον ή την σύντροφό τους να μετατρέπονται σε άβουλα, ανυπεράσπιστα, τρομαγμένα και έρημα μωρά? Είδαν άραγε το κενό στο βλέμμα τους, καμιά αναγνώριση, τίποτα, το απόλυτο μηδέν...μόνο φόβο, πανικό, αποπροσανατολισμό, φυγή, απάθεια, απελπισία, τρέλα και παραλήρημα?
Ποσες φορές ένοιωσα θυμό, απογοήτευση, ανικανότητα, πόσες φορές προσπάθησα να βρω απαντήσεις στο κενό βλέμμα της μητέρας μου που με κοιτούσε και με ρωτούσε,"ποιά είσαι"? πόσες φορές πέρασα τη νύχτα προσπαθώντας να την ηρεμήσω,να την πείσω ότι δεν την απειλούν δαίμονες, ξένοι, απαγωγείς, ότι δεν είναι σε κάποιο υπόγειο, η σε κάποιο σιδηροδρομικό σταθμό ή κλειδωμένη σε μια τουαλέτα...ούρλιαζε και ζητούσε το πιο απλό και αυταπόδεικτο πράγμα στον κόσμο..να πάει σπίτι της...μα στο σπίτι της ήταν, όμως καμια αναγνώριση, τίποτα, κενό, tabula rasa αυτό το άπιαστο μυαλό.
Της έλεγα, "μαμα, σπίτι είμαστε" και απαντούσε πανικόβλητη, "ποιά είσαι, ποιά είμαι, που είμαι, γιατί με κρατάτε εδώ" κι έκλαιγε ανήμπορη και κάποτε οργιζόταν και ζητούσε εξηγήσεις και κάποτε έκλαιγε και παρακαλούσε και κάποτε βυθιζόταν με βλέμμα απλανές...που? που πήγε η ηρεμία της και η γαλήνη και το χαμόγελο? που χάθηκαν οι σκέψεις και οι αναμνήσεις και έμεινε μόνο ένα ασυνάρτητο παραλήρημα φράσεων και ουρλιαχτών, τρόμου και φυγής?
seroquel, xanax, seroxat, ibuprofen, haloperidin, lexotanil, zyprexa, clonazepam...ακόμα τα θυμάμαι όλα αυτά τα φάρμακα που δοκιμάσαμε...απο τη μια συγχυση στην άλλη, από την μια παρενέργεια στην επόμενη...
μέχρι το τέλος.
Γιατί?
Το ερώτημα, ξέρω, θα μείνει αναπάντητο...όπως ξέρω ή μάλλον έμαθα ότι μέχρι να αποδεκατίσουν εκατομύρια πειραματόζωα για να βρεθεί κάποιο αποτελεσματικό φάρμακο, μια αντιμετώπιση μόνο υπάρχει...απέραντη αγάπη, αγκαλιά και φροντίδα.

Κάθησα τώρα στο γραφείο μου και πέρασα στον υπολογιστή τις σημερινές φωτογραφίες από τις ανασκαφικές έρευνες που κάνουμε στην πόλη. Αμέτρητες. Περιορίζομαι σε μια:
Ένα εκπληκτικό επίκρανο παραστάδας του 10ου αιώνα μ. Χ. από ανασκαφή στο κέντρο του Ηρακλείου.

...δεν με λενε μαριανθη...αλλααααααααα είμαι απο τρελλη γενια!